مدیریت مشترک جهانی؛ راه جهان جدید بسوی صلح

امروز به ندرت یک مسأله مهم سیاسی، اجتماعی یا فرهنگی در جهان در حال توسعه وجود دارد که به نوعی در مناطق توسعه یافتة کاپیتالیست و سوسیالیت مطرح نباشد.جنگ، گرسنگی، انحطاط اجتماعی، خشونت، فقر، بیخانمانی، و نا امیدی های انسان در توسعه یافته ترین و پیچیده ترین و از نظر تکنولوژیک، پیشرفته ترین نواحی دنیای صنعتی مدرن هم رخنه کرده است.نظریه های غربی اعم از مارکسیست و لیبرال – دموکرات، از این فرض آغاز می کنند که پیشرفت و تعالی انسان و اجتماع در گرو جایگزین شدن ساختارهای سیاسی و اجتماعی و اقتصادی جدید بجای ساختار های سنتی و پذیرش یک ارزش واحد و مسلط می باشد.مسأله ای که در برنامه کاری برای صلح بین الملل نیز راه یافته است.از آنجایی که امنیت بین المللی، توازن قدرت، سطوح تجهیزات نظامی و موضوعات مربوط به تسلیحات و خلع سلاح،از پیش ، ذهن آن هایی را که برای صلح بین المللی تلاش می کنند کاملاً به خود مشغول داشته است،امروزه باید به دنبال مفهوم متفاوتی از صلح جهانی بود.

نظم نوین جهانی پس از جنگ سرد نتوانست زمینه های ایجاد صلح و دوستی میان ملت ها را ایجاد کند و بروز تنازعات پی در پی سبب فرو کش کردن خشنودی ناشی از احتمال ایجاد صلح گردید. «در گذشته حفظ وضع موجود میان قدرت های بزرگ،مستلزم صرف هزینه های هنگفت برای جلوگیری از جنگ هسته ای ویرانگر میان رقبای اصلی بود.با وجود موفقیت در ممانعت از بروز جنگ جهانی، حفظ وضع موجود میان قدرت های بزرگ،به معنی جنگ دائم میان ملل و مناطق دیگری بود که از سیستم بازدارنگی و خویشتنداری به نفع صلح دفاع می کردند.آنچه برای برخی جنگ سرد محسوب می شد برای بسیاری دیگر جنگ گرم بود.»

منبع:منبع

موضوعات مرتبط:
برچسبها: نظم دلخواه, سیاسی, نظم نوین, جنگ هسته ای

جهان عاری از خشونت...